Lidusia

Nad tą kwestią zastanawiam się już od wielu miesięcy. Dyskutowałam na ten temat z wieloma osobami, ale jednoznacznej odpowiedzi ciągle nie mogę uzyskać. Problem da się streścić w jednym pytaniu: czy wypada/powinno się patrzeć partnerowi w oczy w tańcu?

Spotykam sprzeczne opinie na ten temat. Jestem członkiem zespołu pieśni i tańca - i nasza Pani choreograf zawsze podkreśla, jak ważny jest kontakt w parze. Tańczy się przecież nie z powietrzem, a z człowiekiem. I nie za karę, a dla przyjemności. Wydaje mi się, że to całkiem sensowny punkt widzenia. I już w zasadzie automatycznie w tańcu staram się cały czas utrzymywać kontakt wzrokowy.

Sytuacja jest prosta i oczywista, gdy tańczy się ze swoim partnerem życiowym. Jak dla mnie wciąż prosta, gdy tańczę z kimś, kogo dobrze znam (koledzy z zespołu czy ze studiów). Moim zdaniem - patrzeć .

Ale, ale. Co w sytuacji, kiedy np. jestem na imprezie, na której są też "znajomi znajomych"? Zaprasza mnie do tańca chłopak, którego znam tylko z widzenia, ewentualnie zdarzyło nam się zamienić parę zdań. Załóżmy, że się zgadzam (to już druga kwestia - czy zawsze wypada przyjąć zaproszenie do tańca?). I co wtedy? Patrzeć w oczy czy nie? Osobiście nie widzę w tym problemu - dla mnie taniec to taniec, a nie "zaproszenie" do czegoś więcej. Ale byłam kilka razy w sytuacji, w której mój "kontakt w parze" został opacznie zrozumiany. Jako "zachęta", oznaka zainteresowania.

Rozmawiałam też kiedyś z kolegami, wg których w oczy patrzy się w tańcu tylko swojej dziewczynie. Wg nich owszem, można zatańczyć z koleżanką - ale patrzenie w oczy to rodzaj flirtu.

I bądź tu mądry i pisz wiersze . Moja Pani choreograf jest dla mnie autorytetem, jeśli chodzi o obyczaje w tańcu - uczymy się od niej nie tylko "kroków", ale przy okazji również zachowania na parkiecie. Ale w praktyce widzę, że postępowanie zgodnie z jej radami jest czasami źle rozumiane przez część otoczenia.

Podsumowując - mam dwa pytania na początek:
1) patrzeć w oczy czy nie?
2) przyjmować zaproszenie do tańca? zawsze? od każdego?

Przychodzi mi do głowy jeszcze wiele drobniejszych pytań związanych z tańcem, ale może nie wszystko na raz

Liczę na owocną dyskusję

Pozdrawiam wszystkich,
Lidka

nm.buba011

kontakt wzrokowy, jest konieczny w kontakcie z drugim człowiekiem. Ciągły będzie odbierany jako agresja, a unikanie jako nieszczerość, strach.

Proszący "wybiera" osobę która mu wpadła w oko, więc zdaje sobie sprawę, że nie musi to być wzajemne.
Odmowę przyjmie jako coś oczywistego, skoro to on próbuje wybierać.

Lidusia

Dziękuję ślicznie

I cieszę się, że jednak wypada patrzeć Wydaje mi się to całkiem naturalne; dobrze, że jest też zgodne z "zasadami".

W sumie przemawia też do mnie uzasadnienie odpowiedzi na moje drugie pytanie

Kiedyś mówiono mi, że "niegrzecznie jest odmawiać" - i przez to zdarzało mi się nieraz "z grzeczności" tańczyć z kimś, z kim nie miałam ochoty. Teraz po prostu z czystym sumieniem "grzecznie odmówię"