Ona

nm.buba011 naprawde dziękuje za Twoje uwagi które są dla mnie cenne i dają mi do myślenia.

Rozumiem,ze wg Ciebie niezareagowaniem na nietakt w stosunku do własnej osoby zniżamy sie do poziou osoby ,kóra nas obraża patrząc oczami postronnego widza?

Myśle ,że techniki niewerbalne o których piszesz też wymagają pewnej - nie wiem - wrażliwości danje osoby - żeby je w ogóle zauważyła!.
Jeśli kto dajmy na to dana osoba nie widzi nic złego w pominięciu przy powitaniu,lub w ogóle tego nie zauważa jak to jest możliwe ,że zauwazy te techiniki niewerbalne o których piszesz.

Przy okazji niedoszli rodzice chłopaka zapowiedzieli sie w weekend u nas i denerwuje sie na samą myśl,że będe bezpodstawnie obrażana przez obcą osobe we własnym domu.

katarinabeauty

Znam to uczucie, proszę mi wierzyć. Nie raz wysłuchiwałam nietaktowne zachowanie mojej teściowej lub bratowej w moim własnym domu!
Czasami wybuchałam a czasami pozostawiałam bez komentarza i szczerze powiem, ze nie wiem co okazało się lepsze, bo nie zmieniło to postaci rzeczy.
Ignoranci.
Sytuacja skrępowana dla nas bo wymaga spotkania się z rodziną męża, komfortowo nie jest jak się słyszy złośliwe komentarze.
U mnie sytuacja jeszcze na domiar taka, że nigdy nie zwracają się do "NAS" razem tylko po imieniu do męża.
Pytają o coś w sprawie nie raz wspólnej naszej, małżeńskiej, ale tylko do niego, jakby mnie nie było...
Przykre, ale prawdziwe.
Jak dalej ta sytuacja? Czy zmieniło się coś ??
pozdrawiam

damian123

Droga koleżanko napisze tak , że to jest istny przykład braku wychowania jeżeli pierw całuje Twoja koleżanke w policzek ominiajac Cie , (kobiete) a po nastepnych uczestnikach spotkania podchodzi do Ciebie i daje szacunek

nm.buba011

co na to Twój mąż?

Obrażając czyjegoś małżonka obrażamy przede wszystkim tą osobę. Inaczej być nie może.
Na powiedzenie dosyć, nigdy nie będzie za późno.

katarinabeauty

Tak, zgadzam się naturalnie.
I muszę przyznać, że to dla mnie przykre.
Mój mąż doskonale wie jak potrafią się zachować, więc czasami ich nie słucha i ignoruje, dlatego niekiedy nie słyszy nawet naszej dyskusji, albo nie widzi sensu dalszej rozmowy czyli nie odpowiada wogóle na kąśliwe uwagi.

nm.buba011

abstrahując od Twojej sytuacji, osoba zaczyna mówić coś dygresyjnie. Nie atakuje nas, ale nasz przedmiot, zachowanie, pogląd, wygląd, podobne.

Możemy tego "nie zauważać", wtedy trzeba tak robić cały czas. Trudne ale najlepsze. Taką taktykę przyjął Michał Listkiewicz na krytykę i zarzuty korupcyjne, ze strony Jana Tomaszewskiego. Mówił krótko: ... ale to powiedział... Janek. Czasami będąc w szampańskim humorze (co jest ważne, tego trudno doskonale udawać) dorzucał od niechcenia: u nas w związku (PZPN) mamy lekarzy różnych... specjalności. Mistrzem jest Jerzy Urban. Napisał, że na organizowane przez niego imprezy, wstęp wolny mają wszystkie k...y i redaktor... Janusz Atlas. Nieżyjący redaktor (J.A.) nie wystąpił oczywiście z pozwem.

Inne wyjście, też dobre, asertywne, to natychmiastowa prośba o wyjaśnienie i zamknięcie konfliktu w jego zarodku.

Najgorsza opcja to nierobienie niczego.

____________________

Konflikty, zwłaszcza te z najbliższymi to przysłowiowy chleb powszedni. Element naszego życia.

katarinabeauty

Przyznam, że wyjaśnienie i zamknięcie konfliktu w jego zarodku będzie bardzo trudne.
Żeby sytuacja miała pożądany efekt i rozmowa prowadziła na właściwe tory trzeba chęci i zaangażowania w sprawę z obu stron. Niestety tak nie jest. Chęci z mojej strony nie wystarczą aby zawrzeć porozumienie.
Myślę, że to delikatny temat i trudny do podjęcia.
Nie zauważać się nie da.
Atak niczego nie zmieni i nie udowodni moich racji.
Moje zdanie jest najmniej ważne, w takiej konstelacji rozmowa już przybiera inną formę, z góry narzuca mi pewne niepowodzenie. Ciężko wówczas rozpocząć jakikolwiek dialog z rozmówcą, który ma nas w głębokim poważaniu. Taka rozmowa musi się nie udać.

nm.buba011

oba Twoje zdania sobie przeczą.
Największy pieniacz nie będzie się kłócił sam ze sobą, o ile zachęci się go do dalszych wypowiedzi (po wysłuchaniu), to musi z niego ujść powietrze.

Odrzuca się często czyjś pogląd, jeszcze przed jego poznaniem (ze względu na autorstwo).

Nie sztuką jest, akceptować i dogadywać się z ludźmi nam podobnymi.