Magdalena

Tak, to prawda, choć tu też można by pewnie wprowadzić wiele zmiennych, odchodzących od tej zasady...
Mnie jednak nadal interesuje, co Buba miał na myśli

nm.buba011

to jest, ta spomniana, zgodna z zasadami sv... możliwość, inne stosowane opcje, już... nie. Równolegle funkcjonuje zasada, hierarchii ważności(służbowa) i wieku, do tego należy dodać kilka wyjątków(od tych zasad, którymi możemy z dobrym skutkiem manipulować) a wszystko zdaje się... proste.
Po powyższych, osoby znający sv, błyskawicznie się... rozpoznają. :)

Do tego, co już wspomniała Schinella, nie witamy się w każdych okolicznościach.

Niektóre kobiety potrafią, prowadząc auto rozmawiać jednocześnie, z partnerem obok i koleżaneczką przez komurkę(ewntualnie odwrotnie). W tym samym czasie poprawiają makijaż i palą papierosa, do tego obsługują... biegi i kierunkowskazy. :)

nm.buba011

co nie wygląda najlepiej.
Komórke/tertium non datur/.

Jaga

A ja chciałabym podpiąć do tego wątku apel o uśmiechanie się na powitanie.
W biurowcu, gdzie pracuję, jest portiernia. A w niej pracują przesympatyczni portierzy (płci obojga, żeby nie było). Zawsze podając klucz dołączą do niego uśmiech, a pewien starszy pan, dodaje zwykle kilka sympatycznych słów. Uwierzcie, że to jest taki mój zastrzyk optymizmu na nowy dzień pracy. Uśmiechajmy się nie tylko do przyjaciół, ale i do osób, które znamy tylko z widzenia.

Admin

Byle stały za tym szczere zamiary. To chyba w USA (nie byłem, ale słyszałem), że ludzie usmiechają się do siebie, bez konkretnej przyczyny (brak szczerości). Natomiast w naszym pięknym kraju, to z pewnością odrobina uśmiechu, polepszy samopoczucie człowieka. Śmiech tak jak i smutek jest zaraźliwy.

Magdalena

Można się uśmiechać - i owszem Ale jeśli będziemy to robić właśnie dla samej zasady, bez głębszego podtekstu, to stanie się to normalne, nieznaczące.
Oczywiście, jeśli chodzi o portierów - bardzo miło z ich strony, że witają uśmiechem pozostałych pracowników. Nie wyobrażam sobie jednak iść alejką i rzucać uśmiechy na prawo i lewo, gdyż po pierwsze mogłabym zostać uznana za... niezrównoważoną psychicznie; po drugie gdybym rzuciła uśmiech przez przypadek jakiemuś mężczyźnie, mógłby to uznać za zaproszenie na randkę